De mogelijkheid tot liposuctie sust een beetje mijn geweten. Ondanks dat voel ik me schuldig over het feit dat ik al in geen weken in de sportschool ben geweest. Het doel dat ik voor ogen had, vijf kilo afvallen en een blokjesbuik, heb ik niet bereikt.
Het abonnement op de sportschool heb ik, voordat ik me weer zou bedenken, inmiddels opgezegd. Dat ene moment van daadkracht is de enige kracht die de sportschool mij heeft opgeleverd. Mijn spiermassa en conditie zijn er beide niet op vooruit gegaan. Mijn sportinstructeur verwijt mij dat ik me onvoldoende heb ingezet, wat deels de waarheid is. Er zijn verzachtende omstandigheden die het opzeggen van de sportschool rechtvaardigen, die ik vertel aan iedereen die het maar horen wil.
Ik snap namelijk niet waarom de sportinstructeurs altijd zo blijmoedig zijn. Als ik vermoeid, badend in het zweet en met flinke spierpijn in het vooruitzicht uit de sportschool kom, ben ik vooral chagrijnig.
Bovendien is het voor een van 8 tot 5 werkende kantoorklerk, zoals ik, sport lastig in te passen in de dagroutine. Voor het werk sporten is onmogelijk door de zweetplekken die de hele ochtend zichtbaar zullen zijn onder mijn oksels. Ik geef het na 100 meter op de loopband op als ik op een lege maag na het werk ga sporten. En met een volle maag krijg ik braakneigingen van de penetrante zweetlucht die laat op de dag in zo’n sportschool hangt (zo weet ik uit ervaring).
Andere redenen die ik heb om niet meer naar de sportschool te gaan zijn:
- de instructeurs van de groeplessen schreeuwen altijd zo hard dat ik na afloop last heb van suizende oren;
- de blikken vol medelijden van krachtpatsers met gespierde bovenarmen vol tatoeages, als ik met een ingewikkeld apparaat mijn borstkas probeer te verbreden;
- het buikspierkwartier duurt stiekem altijd langer dan beloofd;
- de douches moet je delen met zeven wildvreemden maar ik kan niet zonder gêne spiernaakt douchen als ik naast zweterige mannen met enorme bierbuiken sta (of naast een wildwoest aantrekkelijke man waardoor ik zomaar een erectie zou kunnen krijgen);
- hardlopen en fietsen in een bedompte sportschool is tamelijk onzinnig als je dit ook in de frisse buitenlucht en vrije natuur kan doen.
Hoe ik mezelf - zonder het abonnementsgeld als stok achter de deur – aan het sporten krijg, moet ik nog bedenken. Ach, denken is ook sport.
01.12.2008 15:20 Geen reactiesSoms word ik opeens overvallen door levensvragen zoals of het door mij vertoonde gedrag nog wel bij mijn leeftijd past. In tal van mijn jeugdherinneringen komt namelijk een plaatsvervangend gevoel van schaamte voor, vanwege het malle gedrag van mijn vader. In de realiteit waarschijnlijk gevolgd door een wanhopig uitgeroepen: ‘Doe eens normaal, man!’. Mijn zussen en ik hebben soms gesuggereerd dat hij zich gelijktijdig met ons in de puberteit bevond. We waren te jong om het begrip ‘midlifecrisis’ te kennen.
Omdat ik me heb voorgenomen om niet op mijn vader te gaan lijken, evalueer ik tegenwoordig mijn eigen gedrag. Er is alle reden toe dat ik mij zorgen te maken nu ik ouder word. Waar ik als puber vrijwel ieder moment me bewust was van wat wel en niet kon (volgens de ongeschreven voorschriften van een door alle tieners alom gerespecteerde gedragscode), betrap ik mijzelf de laatste tijd op een ‘wat-kan-het-mij-allemaal-schelen’-gevoel. Psychologisch gezien zal mijn gedrag ongetwijfeld geheel te verklaren zijn. Er zijn namelijk boeken volgeschreven over de dertigersdip, een soort vroegtijdige midlifecrisis omdat je al een partner, huis en baan hebt en dus nergens meer naar hoeft te streven en verder leven eigenlijk zinloos is.
Bij mij gingen de alarmbellen af toen ik in de gaten kreeg dat ik zo’n dertiger met een dip was. Voor je het weet besluit je dat je er maar beter het beste van kunt maken (altijd een slecht idee). En dan sta je opeens zonder gêne de Kabouter-Plop-dans te doen op de dansvloer van de plaatselijke tienerdiscotheek terwijl je wezenloos wordt aangestaard door een groepje verbijsterde pubers. Goed, zover is het bij nog niet gekomen maar ik voel dat soort dingen aankomen.
Het heeft zijn therapeutische waarde bewezen om dan te denken aan plaatsvervangende schaamte die ik voelde voor mijn vader’s gedrag. Wanneer ik mijzelf vergelijk met het beeld dat ik als vijftienjarige had van een normale dertigplusser dan levert dat verrassende inzichten op. In mijn tienerjaren dacht ik dat ik tot op hoge leeftijd mij zou kleden volgens de laatste mode. Vandaag de dag trek ik me niets meer aan van de modetrends en ga alleen nog af op mijn eigen smaak. Ik ben nog minstens zo luidruchtig als in mijn pubertijd terwijl dat gedrag mij het allermeeste aan mijn vader stoorde. Hoog tijd om dat sentimentele lied over vaders van Stef Bos op te zoeken, dat spreekt me waarschijnlijk nu ook pas aan.
01.11.2008 17:06 Geen reactiesAls ik de marketeers op filmgebied moet geloven, ben ik een man gevangen in het lichaam van een vrouw in de leeftijdscategorie zestien tot en met dertig. Want ik ben namelijk dol op films die gericht zijn op die doelgroep.
De verhaallijnen in die films zijn meestal niet al te ingewikkeld, de personages zijn ronduit doorzichtig, er gloort meestal romantiek aan de horizon en er is een gegarandeerde goede afloop. ‘Wat kan een zich mens nog meer wensen,’ dacht ik. Dat bleek ‘spanning en sensatie’ te zijn toen ik vorig jaar met een vriend naar de bioscoop ging.
Die avond zat ik opeens na lang en veel aandringen van die vriend om 19:05 uur in een bioscoopzaal om naar de film ‘Mirrors’ met Kiefer Sutherland te kijken. Op de folder van de bioscoop had de film, over vreemde krachten die spiegels gebruiken om door te dringen in een huis, intrigerend geleken. ‘Stukken minder gezapig dan de film die jij wilde zien,’ verzekerde mijn vriend me nog vooraf tijdens de commercials. Eigenlijk vond ik het stiekem goed dat ik naar een ander genre film ging kijken. Met al die romantische komedies en het zoveelste kostuumdrama had ik het soms gehad.
Vanaf het begin van de film zat ik er goed in. Ik kon volop meeleven in het verhaal van een werkloze, getraumatiseerde en voormalig geheim agent die, vanwege zijn nachtmerries na een schietincident, niet meer samenwoonde met vrouw en kinderen. Ik vond het een prachtige verhaallijn die in menig soap niet zou misstaan. Tot mijn grote tevredenheid werd het nog een tikkeltje dramatischer want hij moest, om zijn gezin te kunnen onderhouden, een baan nemen als bewaker in vervallen warenhuis. Duidelijk ver beneden zijn niveau maar het gezinsleven vraag nu eenmaal offers.
Tot zover het eerste kwartier van de film.
Over de rest van de film kan ik weinig vertellen. Ik heb voor de prijs van € 9,50 het volgende anderhalf uur voornamelijk naar de binnenkant van mijn handen gekeken en naar de gilletjes van overige bioscoopbezoekers geluisterd. Na afloop bleek die zogenaamd stoere vriend het grootste deel van de film ook te hebben weggekeken.
Aangezien ik na het zien van deze thriller voor zestienplussers absoluut niet zou kunnen slapen, heb ik die vriend gedwongen om diezelfde avond nog een film te gaan kijken. Ditmaal eentje van mijn keuze: ‘Wild Child’, voor meisjes van zes jaar en ouder, met happy end.
01.10.2008 14:49 Geen reactiesTalloze beleidsnota’s en krantenartikelen worden gewijd aan de ‘individualisering van de samenleving’. Een vreselijke term. Maar ik kan me levendig voorstellen dat het zeer ernstig klinkt wanneer het op gedecideerde toon wordt uitgesproken door een overbezorgde rijksambtenaar met een aardappel in zijn keel.
Ik had verwacht dat het een politieke stunt uit de hoed van de ChristenUnie was. Die partij grijpt iedere kans om de ouderwetse sociale controle (een dominee die op huisbezoek komt om te praten over normen, waarden en voortplanting) weer in te voeren. Tot ik gisteren, tijdens het opruimen van oude kranten, me in deze trend heb verdiept. Volgens een opinieartikel ben ik onderdeel van een ontwikkeling in de samenleving.
Ik vind het meestal geruststellend om te lezen dat mijn gedrag ook door anderen wordt vertoond (en ik dus blijkbaar heel normaal ben). Toch maakte ik me zorgen want ik voldeed op verrassend veel punten aan de beschreven profielschets van een ‘geïndividualiseerde burger’. Ik ben namelijk a) niet op de hoogte van de namen van mijn buren, b) niet actief in het verenigingsleven. Dat was – tot nu toe – niet iets waarvan ik wakker lag. Maar ik blijk ongemerkt medeplichtig te zijn aan allerlei misdaden doordat ik zo ernstig van de samenleving ben vervreemd.
Door de desinteresse voor de eigen leefomgeving van burgers, blijft volgens het opinieartikel veel huiselijk geweld onopgemerkt. Een blokje aan de zijkant van het artikel gaf schokkende cijfers weer over het geweld in huiselijke kring. Bij het lezen van een quote van een Oostenrijkse politiewoordvoerder, die verklaarde dat Jozef Fritzl eerder was ontmaskerd als de buren beter hadden opgelet, sloeg de angst mij om het hart.
Ik sla nauwelijks acht op de bezigheden van mijn buren. Ze kunnen, zonder dat ik het heb opgemerkt, een ingewikkeld stelsel van ondergrondse bunkers hebben aangelegd. Of zomaar een van de kinderen hebben ingevroren. Ik voorspel dat hele volksstammen in de toekomst voor een soort collectief schuldgevoel moeten worden behandeld in therapeutische gespreksgroepen, of op televisie door Dr. Phil.
Door mijn schuldgevoel heb ik momenteel een overmatige drang om mijn buren in de gaten te houden. Gewapend met een verrekijker en een vogelboek ter vermomming, houd ik hen nauwlettend in de gaten. Voorlopig heb ik nog geen bastaardkinderen gespot of een van de buren op buitenissige tuinierspraktijken betrapt. Maar tegenwoordig ken ik mijn buren bij hun voornaam. Zo heeft mijn schuldgevoel tenminste iets positiefs opgeleverd. En kan ik voorlopig weer rustig slapen.
01.09.2008 18:45 Geen reactiesEr circuleert in de media al maanden een gerucht over het bestaan van een sexvideo van Britney Spears en haar ex-partner Adnan Ghalib. Britney had hem ontmoet toen hij voor haar huis stond te fotograferen. Als superster verliefd worden op een paparazzifotograaf terwijl haar complete privé-leven op straat lag door de roddelbladen, dat vond ik heel romantisch.
Natuurlijk wist iedereen vantevoren dat dit hedendaagse liefdessprookje gedoemd was te mislukken. Een fotograaf laat zo’n buitenkans om de relatie uit te buiten, door familiekiekjes te verkopen aan de pers, niet liggen. Mijn voorgevoel klopte want Britney bleef tijdens de relatie wekenlang voorpaginanieuws. De fotograaf heeft met het op de gevoelige plaat vastleggen van Britney’s privé-leven waarschijnlijk een klein fortuin verdiend. Zijn vermogen zal met nog een paar miljoen zijn gegroeid sinds Britney de originele sextape van hem heeft opgekocht.
Gelukkig zijn Britney’s bedbeslommeringen mij bespaard gebleven. Ik ben namelijk al meerdere malen ongewenst geconfronteerd met verschillende schaamstreken van beroemdheden. Het uitgemergelde lichaam van een half ontklede Amy Winehouse, een ontsnapte tepel van Lily Allen en de onthaarde schaamlippen van Britney, ik heb ze allemaal mogen aanschouwen. Je gaat bijna terugverlangen naar de tijd dat een wilde bos schaamhaar nog in de mode was.
Ik ben godzijdank geen bekende Nederlander want mijn homevideos zijn een stuk minder interessant dan die van Paris Hilton en Rick Salomon. Al zouden fotografen hun handen vol hebben aan het voor het nageslacht vastleggen van mijn modeflaters. Ik heb altijd een ‘badhairday’ en mijn smaak in kleding laat het dagelijks afweten. De wereld hoeft niet massaal met mij mee te leven als er een openbare verkoop van mijn inboedel nodig is om mijn creditcardrekening af te betalen. Kijkend naar de roddelbladen is het een luxe dat alle smerige details binnenskamers blijven als ik het niet ‘tot de dood ons scheidt’ volhoud met een partner.
Ondanks dat ik het voor de sterren vreselijk gênant vindt dat hun leven op straat ligt, smul ik er zelf ook van. Ik vond het fijn om op een sexvideo te ontdekken dat Pamela Anderson putten in haar bilpartij heeft en dat Fred Durst grijs wordt. Ik was geshockeerd om op de sextape van Colin Farrell te ontdekken dat piemels van twintig centimeter echt bestaan. De huwelijkscrisis en boedelscheiding van Madonna en Guy Ritchie leidt mooi mijn aandacht af van mijn eigen relatieproblemen.
Het is voor mij enorm geruststellend dat, ondanks al het geld en schoonheid, de sterren doodgewone mensen blijken te zijn.
01.08.2008 06:37 Geen reactiesSoms ben ik de plattelandsmentaliteit in Nederland helemaal zat. Aangezien ik ben opgegroeid in steden in Friesland die de stadsrechten qua inwonersaantal en uitgaansleven niet waard zijn, ben ik best wat gewend. In die dorpen werd er neergekeken op de import-Nederlanders die in de Friese nieuwbouwwijken neerstreken. Maar laatst verbaasde ik me zelfs in Amsterdam – toch de stad met de meeste nationaliteiten ter wereld - over het dorpse sfeertje van vreemdelingenhaat, achterklap en een overdosis sociale controle.
Op een Amsterdams terras was ik in een gesprek over buitenlanders in Nederland verwikkeld. ‘Door de islamisering van Nederland zal de Sinterklaasviering verdwijnen,’ zei een vriend op verhitte toon. Dat was weer eens een lekkere ouderwetse uitspraak over buitenlanders. Ik schoot honend in de lach over zoveel onwetendheid. Op boze toon werd mij verteld dat ik als homo zomaar de kans liep om in de vijver van het Vondelpark gegooid te worden door een Marokkaan. Terwijl ik het zelf ook aanstootgevend vind dat sommige homo’s in het openbaar seks hebben. Ik wilde grappend uitroepen dat de stadsparken juist ten onder gaan aan de seksualisering van de samenleving. Gezien de eerdere reprimande hield ik maar mijn mond.
Op zulke momenten verlang ik naar New York. Vooral naar de ‘easy-going’ omgangsvormen waarmee ik word aangestoken wanneer ik daar ben. Ondanks honderden verschillende nationaliteiten gaat het samenleven in die stad goed. Elke gemeenschap krijgt de ruimte voor eigen gewoonten in een eigen wijk. Met Manhattan als smeltkroes van al die verschillende gewoonten (vooral in culinair opzicht).
Zoveel tolerantie zou je van een conservatief land als Amerika niet verwachten. Feit is dat ze in Amerika in het koesteren van de eigen afkomst meer verdraagzaam zijn dan in Nederland. Dus de eerste persoon die uitroept dat Nederland zo'n multicultureel land is, ga ik keihard in het gezicht uitlachen. Dat kun je niet met een stalen gezicht beweren in een land met een inburgeringscursus met strikvragen over welk huwelijkscadeau gepast is als je geen uitnodiging hebt voor de plechtigheid (ondanks mijn Nederlandse nationaliteit weet ik daar geen antwoord op).
Niet dat ik een heilige ben, zelf ben ik uitermate intolerant als het gaat om brallende voetbalfans. Dus vluchtte ik een avond dat het Nederlands elftal speelde naar New York door de film Sex and the City in de bioscoop te gaan bekijken. Misschien zet ik met die New Yorkse mentaliteit van ‘live and let live’ de nieuwe toon in het bekrompen Nederland.
01.07.2008 21:42 Geen reactiesMet het Europees Kampioenschap voetbal in het vooruitzicht, ga ik een zware maand tegemoet. Wat een heteroseksuele man heeft met het Eurovisie Songfestival dat heb ik met voetbal. Ik snap niet wat er boeiend aan is. En ik begrijp de spelregels niet. Na tientallen keren uitleg over wanneer een speler buitenspel staat, is het mij nog steeds niet duidelijk. Het is verwarrend omdat zo’n speler zich gewoon binnen de lijnen van het speelveld bevindt en dan toch buitenspel kan zijn. Taalkundig gezien is ‘buitenspel’ een krankzinnige term voor een spelregel, vind ik.
Ben ik de enige die het een tikkeltje stompzinnig vindt dat twintig spelers gedurende negentig minuten alleen maar achter een bal aan hollen? Voordat de voetballiefhebbende lezers beginnen te grinniken, ik heb het bewust niet over eenentwintig spelers. Een goede keeper staat rustig in het doel te wachten totdat er voetbal in zijn buurt komt. Zoveel kennis van de voetbalsport heb ik nog net. Het meest rare aan het spel vind ik dat als zo’n voetballer dan – na eindeloos rondrennen op dat voetbalveld – eindelijk in balbezit is, dat hij de bal zo snel mogelijk weer kwijt probeert te raken. Enfin, ik heb dus weinig op met de voetbalsport.
Wat mij mateloos irriteert aan de voetbalsupporters is dat er na een wedstrijd wordt gezegd dat ‘wij’ hebben gewonnen. ‘Wat hebben al die onderuitgezakte, corpulente televisiekijkers dan precies aan de wedstrijd bijgedragen?’ vraag ik me dan af. Natuurlijk steunen sommige supporters hun voetbalclub hebben al jaren. Voor de spelers zal het toejuichen vast en zeker goed zijn om in een winning mood te komen. Maar zelfs dan is er geen reden om de overwinning op het conto van de supporters te schrijven. Vreemd genoeg wordt er na het verliezen van de wedstrijd meteen weer in de zij-vorm gesproken over het voetbalteam. Door dit soort ‘wij/zij-denken’ begrijp ik fenomenen als de Tweede Wereldoorlog opeens een stuk beter.
Als ik zelf al een wedstrijd ga kijken dan kijk ik het voor de spelers: van die heerlijke, bronstige alfamannetjes met afgetrainde kuiten en dijen. Fijn kijkvoer, als je het mij vraagt. Zulke afgetrainde lichamen kan ik ook zien in een leuke actiefilm. Waarschijnlijk breng ik dus veel avonden door in de bioscoop. Dat is namelijk een ander voordeel van het EK: alle hooligans en hangjongeren zitten thuis voor de televisie. Heb ik zo’n bioscoopzaal – misschien op een enkele zonderling na – helemaal voor mijzelf.
Op paulsinnema.nl publiceer ik mijn columns. De columns kunnen gaan over het heden of verleden, bevatten feiten en fictie. Het is geen dagboek. Mijn privacy is voor mij belangrijk. Alles © paulsinnema.nl
Het is mogelijk om op de columns te reageren. Ik vind dat een kritische reactie de columns interessanter en levendiger maken. Een reactie wordt vooraf door mij gemodereerd. Reacties mogen niet discriminerend zijn. Scheldwoorden of vloeken worden door mij uit een reactie verwijderd. Reacties die niets te maken hebben met de column in kwestie (zoals commerciële boodschappen) worden niet geplaatst.
Deze site draait op Pivot en wordt gehost door Pivothosting. Er is een Rssfeed en een Atomfeed beschikbaar. Contact met mij opnemen kan via de mail.
Ik lees zelf graag de weblogs van Aukje, BW14, Elswhere, Gobblefunk, I Am Zero, Kaals, Koekjesfabriek, Lief Dagboek, Maanisch, Merel Roze, Sanye, Vandenb, Verbal Jam, Wereldpeer.