Jarenlang heb ik lacherig gedaan over het feministisch magazine Opzij. Cisca Dresselhuys was met haar journalistieke loopbaan in mijn ogen niet een rolmodel voor carrièrevrouwen. Het uitgeven van zulke lasterpraatjes over mannen dat kon zij makkelijk combineren met de opvoeding van kinderen. Ik zag haar zo met een kladblok aan de keukentafel een artikel schrijven terwijl zij haar baby borstvoeding gaf. Zo’n ontblote borst leidt toch af van de agenda tijdens een vergadering op kantoor. En het delegeren van die moederlijke taak aan een ondergeschikte gaat nogal lastig.

Cisca’s opvattingen over het gebrek aan vrouwen aan de top vond ik goeiig. Maar ik vond het nogal rolbevestigend. Alweer een vrouw die niet het zakelijk inzicht heeft dat een multinational niet kan worden gerund door een parttimer met een werkweek van 20 uur. Ongeacht of dat dan een vrouw of een man is.

Ik heb heel erg vaak aan Cisca denken toen het televisieprogramma De Tafel van Vijf werd aangekondigd. Een serieuze talkshow dat onderwerpen vanuit een vrouwelijk perspectief behandeld. Daar word je als feministe toch vochtig van. Gelukkig heeft Cisca de leeftijd waarop zij altijd incontinentiemateriaal bij zich heeft.

Het viel zelfs mij op dat het vooral mannelijke recensenten die na de eerste uitzending commentaar hebben op de talkshow. Meest gehoorde kritiek: het programma was vooraf opgenomen en sprong dus niet in op de actualiteit. Ik vraag me af of dat werkelijk zo’n gemis is. Actualiteitrubrieken zat op televisie. Bovendien ligt het nieuws van vandaag morgen in de kattenbak.

Gisteren heb ik een aantal uitzendingen van De Tafel van Vijf gekeken. Alle vijf vrouwen gaven ieder hun uitgesproken mening. Een van de onderwerpen was iets wat ik in geen enkele andere talkshow voorbij had zien komen: het sparen van zegeltjes in de supermarkt. De vrouwen vroegen zich collectief af of je aan al die spaaracties moet meedoen. Actueel? Nee. Interessant? Ja. Ik ben ook altijd bang om een overvloedig boodschappenpakket mis te lopen. Daardoor heb ik overal in huis zegeltjes rondslingeren die nog op een spaarkaart moeten worden geplakt.

De mannelijke televisiekijker is gewoonweg nog niet klaar voor een vrouw met een mening. Een kwestie van tijd, vroeger werden alleen de voetbalwedstrijden van het mannenelftal uitgezonden. Vorige week keek een miljoenpubliek naar het Nederlands vrouwenelftal. Als het de mannen alleen om de gladgeschoren benen van de elf vrouwen te doen was dan heb ik nog een goede kijkerstip: zwoele vrouwenlippen komen echt prachtig uit tijdens het praten.

De VARA begon vorig jaar al met Vrouw en Paard, mijns inziens geslaagd.

Dat programma was wekelijks, en dat is dan altijd beter, en het zou aanvankelijk stoppen, maar ik las ook al dat het doorgaat dit seizoen.

We zullen zien.

Op paulsinnema.nl publiceer ik mijn columns. De columns kunnen gaan over het heden of verleden, bevatten feiten en fictie. Het is geen dagboek. Mijn privacy is voor mij belangrijk. Alles © paulsinnema.nl

Het is mogelijk om op de columns te reageren. Ik vind dat een kritische reactie de columns interessanter en levendiger maken. Een reactie wordt vooraf door mij gemodereerd. Reacties mogen niet  discriminerend zijn. Scheldwoorden of vloeken worden door mij uit een reactie verwijderd. Reacties die niets te maken hebben met de column in kwestie (zoals commerciële boodschappen) worden niet geplaatst.

Deze site draait op Pivot en wordt gehost door Pivothosting. Er is een Rssfeed en een Atomfeed beschikbaar. Contact met mij opnemen kan via de mail.

Ik lees zelf graag de weblogs van Aukje, BW14, Elswhere, Gobblefunk, I Am Zero, Kaals, Koekjesfabriek, Lief Dagboek, Maanisch, Merel Roze, Sanye, Vandenb, Verbal Jam, Wereldpeer.